[secretera].
portal bibliofilsko-aukcyjny

21. Okolski Szymon. Orbis Polonus. Splendoribus caeli: Triumphis mundi: pulchritudine animantium: decore aquatilium: Naturae excellentia reptilium, condecoratus. In quo antiqua sarmatarum gentilitia, pervetustae nobilitatis Polonae insignia, Vetera et Nova Indigenatus meritorum Praemia et Arma, specificantur et relucent. T. 1-2 (w 2 wol.). Cracoviae (Kraków) 1641-[1643]. In Officina Typographica Francisci Caesarij, folio, k. [6], s. 557, [1], k. [10]; [4], s. 656, k. [8]; liczne wizerunki herbów w tekście (drzeworyty), opr. z elementami z epoki, perg. 15 000,-

E.XXIII, 309-311. Dwa tomy (z 3) [zob. poz. następna] monumentalnego herbarza Szymona Okolskiego(1580-1653), historyka i heraldyka. Tom pierwszy został ukończony w Kamieńcu Podolskim w 1640 r. i wydany u Franciszka Cezarego w Krakowie dzięki pieniężnemu zasiłkowi króla Władysława IV. Dwa kolejne tomy ukazały się w 1643 i 1645 r. Śmierć Okolskiego nie pozwoliła dokończyć części czwartej. Herbarz ma układ alfabetyczny według nazw herbów, przy każdym znajduje się jego drzeworytowy wizerunek – „Rysunki lepsze są i dokładniejsze jak Niesieckiego, niektóre takie, których u Niesieckiego zgoła nie ma” (Estreicher). Do wizerunków dołączone są informacje o genezie herbu, jego symbolice oraz wiadomości historyczno-genealogiczne o rodzinach używających danego herbu. Okolski bardzo ostrożnie podchodził do uznawania szlachectwa poszczególnych osób i rodzin, czym naraził się wielu. Z tego też powodu wystarano się o trybunalski zakaz drukowania i rozprowadzania dzieła. Cesarz Józef II rozporządzeniem z 1782 r. uznał powołanie się na „Orbis Polonus” za wystarczający dowód posiadania szlachectwa. Prócz znaczenia dla siedemnastowiecznej genealogii i heraldyki herbarz Okolskiego jest też wspaniałym dziełem literackim, zabytkiem barokowej literatury łacińskiej,pełnym nawiązań do kultury antycznej. Pożar oficyny Franciszka Cezarego w 1641 r. zniszczył znaczną część nakładu tomu pierwszego, dlatego stanowi on dużą rzadkość antykwaryczną. Opr.: pergamin naturalny, w części zachowany, w części uzupełniony wtórnie perg. z epoki, na grzbiecie t. 2. zachowana odręcznie wypisana tytulatura. Brak frontispisu, w t. 1 ubytki narożników k. (bez szkody dla tekstu), ślady po owadach, przebarwienia, poza tym stan dobry. Rzadkie.
Lit.: M. Malicki, Repertuar wydawniczy drukarni Franciszka Cezarego Starszego 1616-1651, Kraków 2010, poz. 497.

Ilośc odsłon: 11